Artikelen

Living, de tweede speelfilm van de Russische regisseur Vasily Sigarev (1977), is een aangrijpend verhaal over het omgaan met de dood, en de verschillende manieren waarop drie personages hun verdriet verwerken.

In April the Following Year, There Was a Fire van de Thaise filmmaker Wichanon Somumjarn (1982) gaat een jonge man terug naar zijn dorp met de wens om regisseur te worden. Het verhaal wordt afgewisseld met beelden van Somumjarns familieleden, die anekdotes vertellen, waardoor fictie en realiteit door elkaar lopen.

Le Havre is een van de vrolijkere werken uit het oeuvre van de Finse zelfhater Aki Kaurismäki. Met hoop, voor wie daarin wil geloven.

Sudoeste, de eerste speelfilm van Braziliaan Eduardo Nunes (1969) laat in een enkele dag de levensloop zien van een vrouw, Clarice. Het magisch-realistische verhaal en het feit dat de film in zwart-wit is gefilmd, maken van Sudoeste een droomachtige fabel.

Alexander Payne (About Schmidt, Sideways) heeft met The Descendants een overtuigende film toegevoegd aan zijn kleine maar indrukwekkende oeuvre. George Clooney is goed, maar ontdekking van de film is de jonge televisieactrice Shailene Woodley.

Een typische Steven Spielberg, deze verfilming van Michael Morpurgos’ roman over de vriendschap tussen een jongen en een paard. Groots melodrama, groots geschoten, met vet aangezette muziek van John Williams als soundtrack.

Matt King is een van de ‘descendants’ uit de titel, afstammeling van een van de grote landeigenaars van Hawaï. Hij is degene die voor de rest van de familie moet bepalen of een groot stuk land wordt verkocht aan projectontwikkelaars, of dat het in zijn natuurlijke staat blijft.

The Help is als de grote winnaar uit de bus gekomen bij de Screen Actors Guild Awards van afgelopen zondag. De film van Tate Taylor versloeg hierdoor The Descendants, Bridesmaids, Midnight in Paris en The Artist.

Maja Miloš (1983) maakte met Clip een heftige film over Servische pubers die de dag doorkomen met seks, drugs, geweld en verveling – een beetje zoals in de controversiële films van Larry Clark (Kids, Bully).

Het semi-autobiografische Chinese drama Egg & Stone van Huang Ji (1984) gaat over de veertienjarige Honggui, een ongewenst meisje dat zeven jaar eerder door haar ouders werd ondergebracht bij een oom en tante op het platteland.

Tokyo Playboy Club is de tweede speelfilm van de Japanse regisseur Okuda Yosuke (1986). De gewelddadige film over de randen van de Japanse samenleving wordt ondersteund door accordeonmuziek die het geheel een luchtige, soms zelfs komische, toon geeft.

De Zuid-Koreaanse filmmaker Lee Kwang-Kuk (1975) keek de kunst af bij Tiger Award-winnaar Hong Sang-Soo, bij wie hij regieassistent was. Zijn complex gestructureerde debuutfilm Romance Joe gaat over een filmmaker met writer’s block, die een frivole serveerster betaalt om hem verhalen te vertellen.

In 1996 schreef de Britse documentairemaker Colin Clark het boek The Prince, The Showgirl and Me, over zijn herinneringen als assistent op de set van Laurence Oliviers The Prince and the Showgirl uit 1957. Eén episode onthield hij de lezer: de affaire die hij beleefde met hoofdrolspeelster Marilyn Monroe. Daarover klapte hij een paar jaar later alsnog uit de school, in het boekje My Week with Marilyn.

Ook dit jaar doet Cinema.nl weer verslag van de Tiger-competitie op het IFFR, waarin internationaal aanstormend filmtalent wordt geëtaleerd. Wat drijft de regisseurs van de Tiger-films, hoe hebben zij hun eerste of tweede film kunnen realiseren, naar welke talenten kijken zij zelf op? Tijdens het festival vind je hier dagelijks een nieuw interview met een Tiger-kandidaat.

Middagbries over glooiende velden, ritmisch wuift de mais. Witte streep aan strakblauwe hemel. Daarboven, de gedachten, ver. Hier, beneden, de zomer. En de trage trage tijd. Zo begint Les géants, de derde film van Waalse acteur/scenarist/regisseur Bouli Lanners.

Dat bijna alles in Arne Toonens misdaadkomedie Black Out is afgekeken van Tarantino, Guy Ritchie en de film Crank is niet belangrijk. Toonen wilde bewijzen dat zulke caper movies ook met Nederlands budgetten te maken zijn en voor iets meer dan 800.000 euro haalt hij zijn gelijk. Ook al hapert de motor hier en daar.

Verrassend, verfrissend, vooruitstrevend – dat is het International Film Festival Rotterdam al meer dan veertig jaar. Van 25 januari tot en met 5 februari is het weer filmfeest, twaalf dagen lang, voor zowel doorgewinterde festivaltijgers en beginnende liefhebbers als party animals.

Na de gebroeders Coen, Dardenne, Wachowski, Pang en Taviani kan de filmwereld nu eindelijk een vrouwelijk koppel bijschrijven op de regisseurslijst: de gezusters Coulin. Hun speelfilmdebuut 17 Filles sluit aan bij een nog jonge traditie: door vrouwen gemaakte coming of age-films over tienermeisjes. Deze dicht op de huid gedraaide, broeierige films torpederen het romantische ideaalbeeld van pubermeiden dat eerder door mannelijke collega’s werd hooggehouden.