Artikelen

Je kunt het Paramount niet kwalijk nemen dat de studio voortborduurt op het succes van lowbudget- horrorfilms als Paranormal Activity, maar dit zogenaamd journalistieke verslag van een mislukte duivelsuitdrijving is slaapverwekkend en voorspelbaar.

‘We didn’t want to be in the movie,’ merkt bejaarde mopperkont Statler op in de persmap van The Muppets. ‘But we felt it was our duty.’ Zijn oude ijzervreterkameraad Waldorf vult aan: ‘Yeah, somebody’s got to warn the rest of the audience what they’re in for.’ Komen dergelijke geriatrische een-tweetjes met aansluitend gegrinnik u bekend voor, dan bent u de veertig naderende of voorbij.

Shame, de tweede film van videokunstenaar Steve McQueen, werd volledig over het hoofd gezien door de leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, de ruim 6000 filmprofessionals die jaarlijks de Oscars uitreiken. Niet één nominatie kreeg de Britse film, terwijl er toch op zijn allerminst gerekend was op een nominatie voor hoofdrolspeler Michael Fassbender. Wellicht dat de vaak hoogbejaarde leden van de Academy moeite hadden met het onderwerp, seksverslaving.

De VPRO gaat nauw samenwerken met EYE, het nieuwe filmmuseum aan het IJ. Er is een overeenkomst getekend voor een samenwerking van drie jaar, ingaande vanaf 1 maart 2012. De VPRO wordt exclusief partner van EYE op het gebied van de Nederlandse radio, televisie en internet.

Shame is de tweede film waarin regisseur Steve McQueen en acteur Michael Fassbender samenwerken. Fassbender speelt de seksverslaafde Brandon, Carey Mulligan zijn zelfdestructieve zus Sissy.

De UPC Publieksprijs van het International Film Festival Rotterdam is gewonnen door Monsieur Lazhar van de Canadese regisseur Philippe Falardeau. Aan de prijs voor de favoriete film van het festivalpubliek is een bedrag verbonden van tienduizend euro.

De eerste 3D-film in de Tiger-competitie komt uit Zuid-Korea. Park Hong-min, nog student aan de filmacademie, maakte met A Fish een surrealistische fabel over leven en dood.

L, het lichtabsurdistische speelfilmdebuut van de Griekse regisseur Babis Makridis, gaat over een man die in zijn auto woont en elke dag honing moet halen voor een narcolepsiepatiënt. Tot er een snellere chauffeur komt en hij zijn baan verliest.

Op het filmfestival van Rotterdam zijn vrijdagavond 3 februari de Hivos Tiger Awards uitgereikt. De drie gelijkwaardige prijzen gingen naar de films Clip van Maja Miloš (Servië), Thursday Till Sunday van Dominga Sotomayor (Chili), en Egg and Stone van Huang Ji (China).

Vader, moeder, broertje en zusje gaan in een ruime Mazda op vakantie. Via het perspectief van het meisje op de achterbank zien we steeds meer barsten in het huwelijk van de ouders. Dromerige, persoonlijke debuutfilm van de Chileense regisseuse Donminga Sotomayor (1985).

Neighbouring Sounds van de Braziliaanse regisseur Kleber Mendonça Filho (1968) is een kleurrijke, filmische observatie van een buurtgemeenschap in Recife, Brazilië, waar Filho zelf is opgegroeid.

Black’s Game, het speelfilmdebuut van IJslander Óskar Thór Axelsson, is een gewelddadige actiethriller over de opkomende drugshandel in het IJsland van de jaren ’90. De film werd mede geproduceerd door Drive-regisseur Nicolas Winding Refn, wiens Pusher-triologie een grote inspiratie was voor Axelsson.

De film Weekend van de Britse regisseur Andrew Haigh is donderdag door de jongerenjury Moviesquad uitgekozen tot de beste film van het Internationaal Film festival Rotterdam 2012.

In Return to Burma van Midi Z keert een man na twaalf jaar in Taiwan te hebben gewoond terug naar zijn dorp in Birma. Terwijl hij daar zijn opties overweegt, bereidt zijn jongere broer zich voor om naar het buitenland te vertrekken.

Living, de tweede speelfilm van de Russische regisseur Vasily Sigarev (1977), is een aangrijpend verhaal over het omgaan met de dood, en de verschillende manieren waarop drie personages hun verdriet verwerken.

In April the Following Year, There Was a Fire van de Thaise filmmaker Wichanon Somumjarn (1982) gaat een jonge man terug naar zijn dorp met de wens om regisseur te worden. Het verhaal wordt afgewisseld met beelden van Somumjarns familieleden, die anekdotes vertellen, waardoor fictie en realiteit door elkaar lopen.

Le Havre is een van de vrolijkere werken uit het oeuvre van de Finse zelfhater Aki Kaurismäki. Met hoop, voor wie daarin wil geloven.

Sudoeste, de eerste speelfilm van Braziliaan Eduardo Nunes (1969) laat in een enkele dag de levensloop zien van een vrouw, Clarice. Het magisch-realistische verhaal en het feit dat de film in zwart-wit is gefilmd, maken van Sudoeste een droomachtige fabel.