Artikelen

De Argentijnse, deels in Nederland werkzame regisseur Alejandro Agresti gaat in zee met de grote Amerikaanse producent en distributeur Miramax. Momenteel lopen de laatste onderhandelingen voor de verfilming van de roman Renato's Luck van Jeff Shapiro. Eerder werd al bekend dat Miramax Agresti's nieuwe film Valentin, vanaf vandaag in Nederland te zien, komende zomer zal uitbrengen in vierhonderd Amerikaanse zalen.

Regisseur Costa-Gavras is vooral bekend als maker van politieke speelfilms. Daarbij deinst hij er niet voor terug duidelijk de kant van één partij te kiezen. Schaarde hij zich in État de siège (1973) achter de linkse rebellen van Uruguay, in zijn nieuwste film Amen spreekt hij zich uit tegen de passieve houding van het Vaticaan tegen de jodenvervolging. 'Uiteindelijk zal paus Pius XII aan God moeten uitleggen waarom hij bleef zwijgen.'

Hij maakte niet erg veel films (18 in 38 jaar), en niet elke productie werd in Nederland uitgebracht of op tv uitgezonden, maar als u iets van hem gezien heeft, dan wellicht een van deze:

Vier Nederlandse Oscarwinnaars hebben de informateurs van het nieuwe kabinet gevraagd om voortzetting van het stimuleringsbeleid voor film. Zij willen dat de fiscale voordelen die sinds 1998 voor film gelden, blijven bestaan.

In Jean-Luc Godards Le mépris speelt Fritz Lang een gelijknamige regisseur die aan een typisch Europese verfilming van de Odyssee werkt, maar zich door de Amerikaanse producent tot allerlei concessies gedwongen ziet. Michel Piccoli is de jonge scenarioschrijver die het script publieksvriendelijker moet maken en zich door zijn slaafse gedrag vervreemdt van zijn vrouw (Brigitte Bardot). Met de vervallen studio's van Cinecitta en een zonovergoten Capri als decor schetst Godard een ontluisterend portret van de filmindustrie, die hem op haar beurt dwong tot enkele scènes waarin Bardot naakt poseert.

'Als iemand [in Medellin] op het idee komt om te gaan filmen, dan wordt hij van zijn camera beroofd. Wat [voor film] zou je anders niet voor Colombia en de eeuwigheid kunnen maken. We zouden er de Gouden Palm van het filmfestival van Cannes mee winnen.' Vervreemdend om in Fernando Vallejo's roman De Madonna van de moordenaars die zin te lezen, in de wetenschap dat Barbet Schroeders verfilming nooit in Cannes heeft gedraaid - terwijl de volgende film van Schroeder, Murder by Numbers, daar wel te zien was. Buiten de competitie.

Bloody Sunday zou de 30ste januari in Noord-Ierland vanaf 1972 gaan heten. Naar de mars in Derry waarbij veertien demonstranten het leven lieten. Regisseur Paul Greengrass maakte - op basis van honderden getuigenverslagen - een reconstructie van Bloody Sunday. En volgens Ivan Cooper, mede-organisator van de mars en centrale figuur in Bloody Sunday, klopt Greensgrass' versie heel aardig.

Voordat Hubert Bals naar Rotterdam vertrok, zette hij in Utrecht tweejaarlijks de Cinemafestatie op poten. Vanaf 1966 werd dit eerste echte Nederlandse filmfestival zeven keer georganiseerd, in afwisseling met de Arnhemse Filmweek. Het Polygoon Journaal deed telkens verslag, en vier van deze korte reportages zijn hier online te bekijken.

Solid Sea is een project van de Milanese kunstenaarsgoep Multiplicity dat zich bezighoudt met het onderzoeken van de Middellandse Zee als vehikel van individuen en mensenstromen in een tijd waarin Europa een periode van onzekerheid doormaakt, grenzen en evenwichten wankelen. Multiplicity doet dit aan de hand van case studies, en de eerste van die studies is een videoinstallatie die wordt getoond in het Nederlands Fotomuseum.

Harry is een gebroken man. Zijn zwangere vrouw werd vermoord in dezelfde shopping mall als waar hij beveiligingsbeambte is. Dader onbekend. Obsessief gaat Harry op zoek naar de man die hem zijn toekomst afnam. Frame voor frame bekijkt hij alle bewakingstapes waar hij zijn hand op weet te leggen, maar zonder resultaat. Totdat hij de tape in handen krijgt waarop de moord is vastgelegd.

Wanneer het duister valt, lichten in een hoeketalage aan een kleurrijke Rotterdamse winkelstraat twee projectieschermen op, terwijl uit speakertjes muziek van The Notwist klinkt.

Omdat er al jaren geen misdaad is gepleegd in het Zweedse provincieplaatsje Hogbodorna wordt het plaatselijke politiestation opgedoekt. Nog drie maanden en dan staan de agenten op straat. De verslagenheid onder het vriendenclubje is groot, want die hebben zich inmiddels helemaal ingesteld op een hele dag nietsdoen. Hun rest eigenlijk maar één uitweg: zelf de misdaadstatistieken opkrikken.

Julien wordt verliefd op boekenverkoopster Olga, maar die ziet hem niet staan. Alsof dat niet genoeg is heeft hij ook te kampen met de dood van zijn moeder - iets waar zijn vader en zus nog sterker onder lijden. Toch is Le chignon d'Olga geen neerslachtige film: regisseur Bonnell hanteert een lichte, suggestieve stijl, en komt op de juiste momenten met geslaagde komische scènes.

De pas 25-jarige regisseur Josef Fares deed twee jaar geleden in Rotterdam van zich spreken met de stadskomedie Jalla! Jalla! Nu is hij terug met het hilarische Kopps. Over een zestal politie-agenten dat hun baan dreigt te verliezen omdat er in hun dorpje nooit een misdaad wordt gepleegd. Hun oplossing: dan zelf maar het criminele pad op.

In V2 kan de bezoeker in een interactieve installatie zelf zijn dwaaltocht door het beroemde Hollywood-hotel The Ambassador bepalen. De expositie is een spin-off van de film The Decay of Fiction, waar experimenteel filmmaker Pat O'Neill negen jaar aan werkte.

Op het IFFR draaien verschillende films waarin nauwelijks of niet gesproken wordt. Een daarvan is het charmante kleinood Hukkle van de Hongaarse regisseur György Pálfi (1974). Een rondedans langs de geluiden van een boerendorp, met de chronische hik van een oud mannetje als leitmotiv.

Het Filmfestival van Rotterdam is weer aangebroken: it's tiger time! Dit jaar worden 375 duizend toeschouwers verwacht. Wat is het geheim ervan?