Artikelen

Ze was bezeten van ritme en beweging. En door een Haïtiaanse voodoo-geest. Ze was ook een van de belangrijkste experimentele filmmakers uit de jaren veertig en vijftig: Maya Deren. De Oostenrijkse Martina Kudlácek probeerde het enigma Deren te verklaren.

Een van de beste Hollywood-films van het afgelopen jaar was Ghost World van Crumb-regisseur Terry Zwigoff. Samen met cult-striptekenaar Daniel Clowes, op wiens 'graphic novel' de film gebaseerd is, kreeg hij - o, sublieme ironie - het voorelkaar dat Hollywood meebetaalde aan een film tégen het Amerikaanse consumentisme.

De kelder van het Luxor Theater herbergt het zenuwcentrum van de Canal+ Publieksprijs. Hier vindt ook de verwerking plaats van de stembiljetten die filmbezoekers inleveren bij het verlaten van de zalen. De tellingen resulteren in een publieks-hitparade, de film die op de laatste festivaldag bovenaan staat wint de Publieksprijs. Zo simpel is het. Toch is dagelijks een groot team van vrijwilligers, troubleshooters, tellers en coördinatoren bezig om dit proces in goede banen te leiden.

Wat is de relatie tussen de clip en het liedje? In het Exploding Cinema-panel 'The Look Of Music' discussieerden 4 regisseurs tijdens het IFFR over de relatie tussen artiest en videomaker.

Bloed, rondvliegend sperma en kannibalisme. Nee, geen nieuwe film van Takashi Miike, maar de eerste horrorfilm van Claire Denis. Helaas, weinig horror, maar veel pretentie.

De van oorsprong Chinese regisseur Hou Hsiao-hsien is op twee manieren op het festival vertegenwoordigd: als maker van de film Millennium Mambo, en als voorzitter van de VPRO Tiger Award-competitie.

Behalve een groot aanbod aan films uit alle windstreken wil het IFFR ook verdieping bieden. Iedere avond vindt in de Kleine Zaal van de Schouwburg daarom een discussie plaats rond het thema 'What (is) Cinema'. Hoewel, discussie? De debatten komen maar niet van de grond. Ze zijn te stram van opzet en weten het publiek niet tot deelname te inspireren. Dat gold ook voor de zesde editie, over de interactie tussen TV, film en de Nieuwe Media.

Wat denken andere filmmakers van Stan Brakhage? Filmtijger sprak eerder met andere experimentele filmers Frans Zwartjes en Joost Rekveld. Waarom niet ook met een politiek betrokken regisseur als Herbert Curiël (Cha Cha, Rituelen)?

Ken Loach maakt met The Navigators weer een sociaal-realistisch drama, met humor en liefde gemaakt: 'Minder McDonald's-achtige films en meer vraagtekens bij dat wat als waar wordt gepresenteerd.'

Het filmfestival Rotterdam heeft twee voorstellingen ingelast van Western 4.33, de nieuwste film van Ian Kerkhof. Maar zoek op de aftiteling niet naar die naam, want dit is de eerste film van Aryan Kaganof.

Sex and Lucía (Lucía y el Sexo) van de Spaanse regisseur Julio Medem doet het goed bij het Rotterdamse publiek, en dat niet alleen vanwege de vele seksscènes.

Een film met nauwelijks dialogen, geen plot en geen noemenswaardige actie. En toch boeiend. Het is de Argentijn Lisandro Alonso gelukt in La Libertad: 73 minuten uit het leven van een jonge houthakker.

De Joegoslavische cineast Goran Markovic maakte naam met politiek getinte drama's. Met de semoi-documentaire Serbie année zéro houdt hij zichzelf een spiegel voor.

Frans Zwartjes (1927) geldt als een van de belangrijkste Nederlandse experimentele filmmakers. Reden genoeg om hem naar zijn 'Brakhage-gevoel' te vragen. Hoewel, Brakhage-gevoel?

De heilige graal van het boeddhisme is het afzweren van alle aardse verzoekingen. Dat is mooi voor degene die ze weet af te zweren, maar wat - zo vraagt de Indiase filmer Pan Nalin zich af in Samsara - gebeurt er met de achterblijvers?

Voor de Nederlandse experimentele filmmaker Joost Rekveld is Stan Brakhage een grote bron van inspiratie. In zijn nieuwe film #23.2, Book of Mirrors, die ook op het IFFR draait, is Brakhage's invloed goed merkbaar. Net als bij veel werk van Brakhage gaat Book of Mirrors een intensief spel aan met licht. En komt er geen camera aan te pas. Filmtijger vroeg Rekveld te verwoorden wat Brakhage voor hem betekent.

Voor een slordige 150.000 dollar kreeg Richard Linklater (Slacker, Dazed and Confused) acteurs Ethan Hawke, Robert Sean Leonard en Uma Thurman zo ver mee te spelen in de verfilming van Stephen Belbars toneelstuk Tape. Goddank, want Tape blijkt een spannende acteursfilm vol bijtende dialogen.

Lang voor Rotterdam de vraag 'What is cinema' had gekozen tot thema van de huidige editie van het filmfestival, had Gustav Deutsch (Wenen, 1952) zijn antwoord al geformuleerd: 'Film ist.' Film is volgens Deutsch zoveel, dat een opsomming van wat film kan zijn noodzakelijkerwijs onvolledig en open moet zijn.