Horror van Mike Flanagan. Met o.a. Karen Gillan, Brenton Thwaites, Katee Sackhoff, Rory Cochrane en Miguel Sandoval.
Recensie
Een kwaadaardige spiegel die iedereen in zijn nabijheid tot waanzin drijft en op gruwelijke wijze om het leven brengt: zelfs voor een bovennatuurlijke horrorfilm is dat een nogal bedenkelijk uitgangspunt. En toch is Oculus een van de betere films in het genre van de laatste jaren. Regisseur Flanagan – die weigerde zijn film in de destijds populaire found footage-stijl te filmen, wat financiers graag wilden – investeert zowaar tijd in zijn personages, in plaats van steeds van schrikmoment naar schrikmoment te rennen. Echt eng wordt de film niet, maar door constant te spelen met de vage grenzen tussen realiteit en verbeelding, en heden en verleden, verveelt de film geen moment.
Een kwaadaardige spiegel die iedereen in zijn nabijheid tot waanzin drijft en op gruwelijke wijze om het leven brengt: zelfs voor een bovennatuurlijke horrorfilm is dat een nogal bedenkelijk uitgangspunt. Heel gek is het dan ook niet dat een van de hoofdpersonages aan het begin van Oculus zich afvraagt: 'Wat is logischer: dat jij je vergist, of dat de spiegel honden eet?'
In Hollywood genieten insecten een discutabele reputatie. Waarom krijgen ze in films steevast een kwalijke rol toebedeeld? Het festival voor de fantastische film Imagine kan het dit jaar zonder stellen, getuige Oculus, De poel en The Quiet Ones.
