Manglehorn

Sympathieke film over de onsympathieke oude sleutelmaker Manglehorn (een opvallend ingehouden Pacino), die nog steeds brieven schrijft aan Clara, zijn grote liefde van tientallen jaren geleden. Niemand is goed genoeg voor Manglehorn, omdat niemand kan tippen aan Clara. Met uitzondering van zijn kleindochter. En misschien ook van Dawn (Hunter), de sympathieke bankbediende met wie hij elke vrijdag een praatje gaat maken. De film zit vol surrealistische momenten (een stel dat spontaan een lied gaat zingen, een bijna live-verslag van een operatie op een kat), en is daarmee wel prettig eigenzinnig, maar ook rommelig en richtingloos.