Heil

Geforceerde lolligheid wilde regisseur Fürmann naar eigen zeggen voorkomen, in zijn lachfilm rond neonazi's. Of beter gezegd, in zijn lachfilm over hedendaags Duitsland, een oord dat de filmmaker afschildert als een land waar rechtse denkbeelden niet veel zijn veranderd sinds WO II. Dorpje Prittwitz vormt het slagveld, met een Duits-Afrikaanse vredesactivist als doorgeefluik van welke mening dan ook (de man papegaait alles en iedereen na, nadat hij z'n hoofd heeft gestoten). Aardig idee, maar deze film had nog een paar maanden in de week moeten liggen om toch die geforceerde lolligheid te smoren.