Paradzhanov

Is er een regisseursleven tragischer dan dat van Sergej Paradzjanov (1924-1990)? In hun roerende hommage aan de Armeense celluloidpoëet weten Avedikian/Fetisova de geest van diens wonderlijke cinema op te roepen. Een vreugde zijn de decors, kostuums, kleuren, belichting, kadrering en mise-en-scène. Sergejs dromen zwieren langs in fruitig verbeelde intermezzi, fragmenten uit onder andere De kleur van granaatappels werden hoogst inventief ingepast. Avedikian, welhaast Paradzjanovs evenbeeld, is groots als de aandoenlijk joyeuze meesterfabuleerder die onder het misdadige communistenregime tracht te overleven.