Notturno

In Notturno gaat Rosi op zoek naar de plekken waar de bootvluchtelingen uit zijn vorige film – het veelgeprezen Fuocoammare (2016) – vandaan komen. Die vindt hij aan de kunstmatige, na de Eerste Wereldoorlog getrokken grenzen van Syrië, Libanon, Irak en Koerdistan. Maar Rosi zoomt niet in op de diverse oorlogen die daar woeden, maar op de effecten die de oorlogen hebben op het dagelijkse leven van de bewoners van die gebieden. Rosi is ook niet op zoek naar antwoorden; sterker nog, hij stelt niet eens vragen. Dat werkt wel eens frustrerend, maar Notturno blijft altijd intrigeren en is wondermooi geschoten.