Das Mädchen und die Spinne

Mara, een jonge vrouw met zeeblauwe ogen, trekt een spoor van kleine vernielingen door het nieuwe appartement van haar vertrekkende huisgenote Lisa. Door te focussen op de uitwisseling van blikken vertelt dit Kammerspiel over de relaties tussen bewoners en bezoekers van een huis. Op het geluidsspoor zijn veel dingen te horen die je niet te zien krijgt. En dan zijn er nog de dichterlijke shots van stille aanwezigen: schuurspons - pleister - spin. Een interessante stijloefening, maar ook gekunsteld in haar quasi-belangwekkende, meewarige observaties over hoe we in het leven allemaal voorbijgangers zijn.