Documentaire van Maria Speth.
Recensie
Duitse docu voor de liefhebbers van Être et avoir (2002) en De kinderen van juf Kiet (2016) volgt een halfjaar in de hoogste groep van een multiculturele basisschool in een Duits industriestadje. Meester Dieter Bachmann gaat bijna met pensioen maar is allesbehalve een stoffige oude man; met zijn AC/DC-shirt en lokaal vol instrumenten lijkt hij zo weggelopen uit de komedie School of Rock. De sfeer in zijn klas is weldadig: open, geborgen, creatief. Met drieënhalf uur is de film een hele zit, maar dat heeft wel effect: dankzij het geduldige tempo sluit je de kinderen gegarandeerd in het hart.
