Zitten en zwijgen

Als documentairemaker Jessica Villerius (De kinderen van Ruinerwold) zich roert, is reuring nooit ver weg. In het sobere en schrijnende tweedelige Zitten en Zwijgen, over vermeend (seksueel) misbruik in de drie Nederlandse vrouwengevangenissen, doet ze opnieuw waar zij en haar team in uitblinken: misstanden aan het duister onttrekken. Waar de geïnterviewde vrouwen niet eens meer opkijken van sperma in de Skypekamer en een doofpotdirectie die zich drukker maakt over imagoschade dan het welzijn van gedetineerden, weet je als kijker: aan Villerius valt gelukkig niet te ontkomen.