El Eco

Nadat regisseuse Huezo meerdere films over vooral vrouwelijke slachtoffers van geweld maakte, was ze toe aan iets lichters. Dat werd dit liefdevolle, gevoelige, documentaire portret van een stel opgroeiende kinderen in een afgelegen, paradijselijk plattelandsdorpje in Mexico. Ze spelen in de natuur, helpen hun moeder zorgen voor hun stokoude oma en voor de dieren. De dood maakt er vanzelfsprekend deel uit van het leven. Een levenswijze kortom - diep verbonden met de grond, seizoenen en elkaar - die in de individualistische, verzakelijkte westerse wereld verdwijnt. Daar werd deze festivallieveling dan ook warm onthaald. Maar omdat de keerzijde van het harde bestaan op de achtergrond blijft, heeft deze docu ook iets te veel romantisch exotisme.