Glas, mijn onvervulde leven

De 52-jarige Rogier heeft bijna alles (kinderen, huizen, bakfiets), en toch voelt het alsof hij niets heeft. Want wat laat hij nu eigenlijk voor waardevols na? Zijn leven is vooralsnog vooral een verzameling grootse dromen die steeds weer stuklopen op praktische bezwaren. Een midlifecrisis wordt zo een permanente gemoedscrisis, totdat Rogier ineens een nieuwe lotsbestemming vindt: door een glasorgel te gaan bespelen vindt hij wellicht eindelijk voldoening. Meeleven is onvermijdelijk, in dit heerlijk knullige en verrassend ontroerende (zelf)portret over een eeuwig zoekende rommelaar.