Rumours

Een stel wereldvreemde wereldleiders komt samen tijdens een G7-conferentie in Duitsland. Onder aanvoering van de Duitse bondskanselier (een heerlijk schmierende Blanchett) vergaderen ze urenlang over het opstellen van een verklaring, maar bij het invallen van de avond blijken ze plotseling volledig alleen te zijn: al hun medewerkers zijn spoorloos verdwenen. De ontstaansgeschiedenis van deze bizarre en vermakelijke (horror)satire is net zo wonderlijk als de film zelf: ter vermaak keken de drie Canadese regisseurs – meestersurrealist Guy Maddin en de gebroeders Johnson – geregeld naar YouTube-clips van G7-conferenties en raakten ze geobserveerd door de onnatuurlijke bewegingen van de wereldleiders. In Rumours worden de machtige politici dan ook volledig te kakken gezet, maar verwacht verder geen duidelijke symboliek of verwijzingen naar de actualiteit. Zo spreekt de (stokoude) Amerikaanse president met een Brits accent, simpelweg omdat ze dat grappig vonden.