Hoard

Wijdbeens zittend, boerend en stinkend op de bank, heeft de mooie, zeventienjarige Maria de charme van een vuilniszak. Vandaar dat vuilnisman Michael haar waarschijnlijk zo goed aanvoelt wanneer onstuimige emoties en jeugdherinneringen haar bevliegen. We hebben dan al gezien hoe Maria tien jaar eerder een haat-liefdeverhouding had met haar onberekenbare moeder, die een dwangmatige verzamelaar (In het Engels: ‘hoarder’) was. Een prachtig rommelig, imperfect, smoezelig eigentijds sprookje over liefde, vuilnis en tranen. Over het bewaren van rommel, over hoe de tijd niet alle wonden heelt en dat ook niet hoeft. Een buitengewoon verfrissend speelfilmdebuut, dat je leert houden van je verdriet. Tactiel als een wervelwind, een onweersbui, een duik in een woest stromende rivier.