The Scent of Green Papaya

Het boerenmeisje Muì wordt in de jaren ´50 als dienstertje te werk gesteld bij een welvarende Vietnamese familie. Haar aankomst en eerste belevenissen worden traag en poëtisch in beeld gebracht: ze krijgt kookles, er wordt gegeten en gemusiceerd. In de eerste 20 minuten passeert er eigenlijk maar één 'dramatisch' moment, als de vrouw des huizes opmerkt dat dochtertje Tô 'even oud zou zijn geweest als Muì nu'. Intussen zijn we de deur niet uit geweest. Misschien een metafoor voor het 'huisarrest' dat de pater familias, die boete wil doen voor de dood van Tô, zich vrijwillig heeft opgelegd. Een dichtregel die aan het slot wordt voorgelezen, lijkt van toepassing op de hele film: 'Als er een werkwoord is dat harmonieus bewegen betekent, moet dat hier gebruikt worden'. In Cannes met de Gouden Camera bekroond filmdebuut van bootvluchteling Hung werd geheel opgenomen in een Franse studio.