Lights in the Dusk

Fraai, weemoedig stemmend slotstuk van de 'loser-trilogie' waarvan Drifting Clouds en The Man Without a Past de andere delen zijn. Slechts 78 minuten heeft Kaurismäki nodig om een verhaal te vertellen over een eenzame beveiligingsagent, die zijn liefde voor een Hitchcockiaanse blondine duur moet bekopen. Kaurismäki maakt van Koistinen een alledaagse heilige. Hoe dieper de hoofdpersoon wegzakt in zijn sores, hoe berustender Kaurismäki's toon wordt. Lights in the Dusk is zo'n film die het gemoed streelt met kleine, zachte gebaren. Verbluffend efficiënt gemonteerd, het camerawerk is uiterst secuur, en ook de muziek draagt bij aan de melancholieke sfeer.