Buisson ardent

Voor zijn tweede film heeft Perrin een symbolische titel gekozen, waarin hij het einde van de adolescentie en de pijn die met het volwassen worden gepaard gaat, wil verbeelden. Een moeilijk thema en hoewel de film minder geslaagd lijkt dan RENDEZ-VOUS DE JUILLET van Jacques Becker of LES DERNIERES VACANCES van Roger Leenhardt, is hij beter dan LES TRICHEURS van Marcel Carné. Nadat het grootste deel van de film op heldere wijze en tot in de details het gedrag schetst, eindigt hij helaas in de stijl van een tragedie, hetgeen niet bij de rest past: er had een open einde moeten zijn. Let ook op het satirische aspect van deze schets van de jeugd van tegenwoordig.