Człowiek na torze

Munks eerste speelfilm is een kritische doorlichting van een onderzoeksproces naar aanleiding van de dood van een treinmachinist. De getuigenverklaringen blijken zeer ideologisch gekleurd, en vooral op vooroordel gestoeld. De film is te beschouwen als voorzichtige kritiek op stalinistische methoden. Munks benadering is sterk documentair, waarbij het gebruik van directe geluid evenals het vermijden van filmische symboliek en van filmmuziek de authenticiteit verhoogt.