Claro

Een film van Rocha, die over het hoofd werd gezien. Het speelt in Rome maar een scenario ontbreekt. Er werd van dag tot dag ge[KA3]improviseerd, met als gevolg een onsamenhangend geheel, maar dat is nog niet alles. Een Berto als onstuimige jonge hippie, die het er doorgaans beter vanaf brengt in haar acteerwerk, tiert deze hele rolprent lang (110 minuten!!) over imperialisme, drugs, stadsplanning en tegenstrijdigheden in het systeem. Echt interessant is het niet. Meer dan pijnlijk en het is intreurig te constateren hoe deze filmer in ballingschap al zijn talent is kwijtgeraakt en niets anders dan deze reeks verwensingen wist te verzinnen.