Dialogue d'exilés

Het dagelijks bestaan in Parijs van een groep Chileense politieke vluchtelingen, die de leefwijze van hun land met die van de Fransen tracht te combineren. Dat lijkt het thema maar dat is schijn. In werkelijkheid gaat het om een verwarrend en dubbelzinnig gedicht, waarin de gebruiken en de cultuur van de Fransen als een databank worden gezien. Om kort te zijn, een filmtaal-experiment in een film die aan een doolhof en een labyrint doet denken. Af en toe wordt het bijna abstracte lyrische poëzie. De enorme diepgang van de vertelling is als een bedrieglijke spiegel.