La Dernière femme

Een werkloze ingenieur is met zijn zoontje door zijn feministische vrouw verlaten. Hij wordt verliefd op een verzorgster in de cr[KA2]eche van zijn baby, die in de daaruit volgende verhouding steeds meer groeit in haar moederrol en zich uiteindelijk gaat verzetten tegen de seksualiteit die haar tot een object maakt. De man die zijn bestaansrecht als vader en als minnaar heeft verloren, castreert zichzelf. Indringende tragedie plaatst de personages tegen onpersoonlijke nieuwbouw en maakt aannemelijk dat de hoofdpersoon (met volledige inzet door Depardieu gespeeld) zich alleen nog kan bewijzen door middel van zijn geslacht. Dat hij als fallocraat verzet oproept, maar zelf zijn ergste slachtoffer is, maakt Ferreri's pessimisme over het failliet van de gangbare relatie-structuren genuanceerd en beangstigend overtuigend.