Elisa, vida mia

Een jonge vrouw met een in sleur verzand huwelijk bezoekt voor het eerst in twintig jaar haar geïsoleerd levende vader. Een constante verkenning van elkaars èn van eigen identiteit maakt dat die steeds meer in elkaar gaan overlopen. Tenslotte zal de vrouw na de dood van haar vader hem navolgen in zijn isolement en het door hem begonnen verhaal afschrijven. Misschien wel Saura's meest ontoegankelijke film over kunst en leven, creatie en dood, die in een doolhof-achtige structuur onlosmakelijk met elkaar verbonden worden. Chaplin en Rey geven alle abstracties menselijke overtuigingskracht mee. Het gebruik van de overbekende Satie-muziek is echter een artistieke misser.