Etat de bonheur permanent... L'

Het 'filmdagboek' heeft zich in twintig jaar tijds sterk ontwikkeld. In dit genre komen onder andere de documentaire, de novelle en de filmroman samen. Een Bulgaarse, gevestigd in Parijs, vertelt over haar jeugd in een land met een socialistisch regime, haar leven en de problemen die zij ondervond toen zij daar een soortgelijke film wilde maken. Zij geeft bovendien ruimschoots uiting aan haar bewondering voor twee vermoorde mannen, Rudi Dutschke en Pierre Goldman. Een soms boeiende, soms van ergerlijke zelfingenomenheid getuigende film, die misschien voor het nageslacht bewaard moet blijven.