I Giorni cantati

Een protestzanger van middelbare leeftijd raakt in een depressie omdat zijn songs - die in 1968 een revolutionaire werking hadden -tien jaar later geen betekenis meer hebben voor de jongeren, die alleen nog maar naar pop-concerten komen om massaal samen te zijn. Pogingen om de generatiekloof te overbruggen mislukken en in razernij doodt hij een trio jongeren. Deze zelfkritische en beklagende one man-show van Pietrangeli is interessant als uitdrukking van de post-'68-kater, maar overtuigt meer in tekening van zijn collega's en generatiegenoten, dan in wanhopige obsessie van zijn alter ego. De desinteresse van de jongeren lijkt wel èrg zwart getekend. De eenvoud van een andere zanger - Guccini - maakt indruk.