Geschlossene Gesellschaft

Een jong gezin (vader, moeder en zoontje) in een ver afgelegen vakantiehuisje vormen de handeling, die door de regisseur wordt benut om hun depressies en levenscrises voor het voetlicht te halen. Hun gevoelens (ook jegens elkaar) zijn symbolisch voor de kritiek op de DDR-maatschappij die na het tv- debuut door de autoriteiten goed begrepen werd en prompt veroorzaakten dat de film naar de planken verbannen werd, waar hij elf jaar bleef liggen tot de omwenteling van 1989 en in de postrevolutionaire hausse van films uit de kast kwam. Deze kritiek was allang bekend, de hoofdrolspelers zaten al lang hoog en droog in het Westen en niemand zit op de film te wachten.