Hadda

Kroniek van een vergeten dorpje in de Maghreb, en het dagelijks leven van de inwoners die bijna allemaal zichzelf spelen. Traag tempo en gelijkenissen in Afrikaanse stijl. Een bijzondere stijl die zowel verbazing oproept als verwarring wekt. Een onvruchtbare en droge grond, eindeloze horizons, intense kleuren, wijdse blikken en onnoemelijk veel lucht, hetgeen een innemend maar ook soms tamelijk wanhopig visueel gedicht oplevert, want er moet worden geleefd in deze omgeving, die nooit meer in beweging lijkt te zullen komen.