Kläenningen

Een vrouw van middelbare leeftijd is jaloers op de aantrekkingskracht tussen een huisvriend van haar leeftijd en haar eigen jonge dochter. Het botte contrast tussen de menopauze enerzijds, en het vrouw-worden van een pubermeisje anderzijds, levert een saaie en irritante film op, vol broeierig zwijgen. De buitenwereld speelt geen enkele rol en de drie hoofdrollen lijken in een vacuüm te leven. Wȧllgren is veel te vitaal en aantrekkelijk voor haar rol als vrouw die alles al achter zich heeft, maar deze miscast levert tenminste nog enige lichtpunten op.