Io sono mia

Een met een fallocraat getrouwde onderwijzeres gaat met vakantie naar een eilandje waar de mannen zo mogelijk nòg erger zijn. Feministische toeristes stimuleren haar doorbraak naar autonomie. Deze komt echter te laat voor een kreupele lesbienne die na haar vertrek zelfmoord pleegt. Als produkt van mannen zou deze film waarschijnlijk zijn aangevallen als een kwaadwillig overdreven parodie; serieus bedoeld is deze eerste volledige Italiaanse vrouwenfilm een misser. De zinnige kern - een roman van Dacia Maraini - verdrinkt in een totaal gemis aan gevoel voor drama, humor, structuur en vormgeving. Sandrelli en Schneider doen hun best, maar kunnen met de holle cliché-dialoog geen kant op.