Mascara

Een weerzinwekkend pretentieuze, dramatisch totaal ongeloofwaardige en gênant slecht vertolkte psychologische thriller, die een gloeiend pleidooi is tégen internationale co-produkties. Voor zover uit deze royaal met holle symboliek en modieuze effecten overgoten brij een intrige te distilleren valt, gaat het over politie-inspecteur Sarrazin en diens tot moord leidende passie voor een bloedmooie hermafrodiet. Zus Charlotte Rampling, met wie ook al een dubieuze relatie wordt gesuggereerd, vindt dat allemaal heel vreemd en begint een verhouding met kostuumontwerper Derek de Lint. Het klinkt als pure Monthy Python, alleen is dit zéér ernstig bedoeld. Rampling houdt het op haar gebruikelijke, vaak met présence verwarde under-acting, wat in combinatie met de panische over-acting van Sarrazin een paar momenten oplevert waar je tenen van krullen van plaatsvervangende schaamte. Voor regisseur Conrad is dit, na SLACHTVEE en PERMEKE, de derde ramp.