Numéro deux

Gezeten voor zijn video-equipment legt Godard zijn werk uit en laat behalve journaalopnamen en willekeurige filmfragmenten van anderen, een film zien waaraan hij bezig is, over een arbeidersgezin met twee kinderen waarvan de vrouw zich in het huishouden en seksueel leven verveelt, wat gecontrasteerd wordt met het grootouderpaar. Korte, losse fragmenten die zowel met geschreven teksten in beeld als gesproken tekst op de geluidsband worden becommentarieerd. Dit zowel fascinerend als hoogst irritant zoeken naar beelden of situaties die exemplarisch kunnen zijn, 'geen schouwspel maar communicatie', is weinig geschikt voor tv, omdat de overdaad van informatie en signalen binnen één beeld op verkleind formaat onontwarbaar wordt.