La Porta de cielo

Deze episodenfilm over pelgrims, die per trein naar een bedevaartsoord gaan in de hoop op genezing of verlichting van hun problemen, is noodgedwongen in reportagestijl gemaakt. De film werd later neo-realistisch genoemd, omdat de Duitsers de filmstudio's bezet hadden, zodat de opnamen clandestien op straat werden gemaakt en pas tijdens de bevrijding van Rome door de geallieerden werden voltooid. De religieuze opdrachtgevers waren ontevreden met het resultaat en hielden de vertoning van de film tegen, zodat hij lang verloren is gewaand. Hij is, behalve als filmhistorisch document, ook boeiend door het belang dat De Sica opnieuw hecht aan verantwoordelijkheid voor kinderen.