Les phalènes

De eerste, met een zeer klein budget gemaakte speelfilm van deze in 1948 geboren regisseur. Twee vrouwen die met elkaar samenwonen, vervelen zich en nodigen daarom een stel sympathieke onbekenden die ze op straat zijn tegengekomen, uit om eens een avondje langs te komen. De leden van dit gem[KA4]eleerde gezelschap praten, vertellen verhalen en onderwerpen elkaar aan psychoanalyses. Zoals men zou denken, leidt dit tot een zeer literaire film, waarin het woord overheerst (net als de veelsoortige seksuele driften), maar vanaf het begin openbaart zich de scherpzinnige, subtiele stijl vol toespelingen, terwijl de camera zowel het minste gebaar als de minste blik vastlegt. Een film die gemaakt werd in navolging Eric Rohmer, die echter realistischer en ook wreder zou zijn geweest. Deze film is de voorbode van een door en door origineel oeuvre.