Los Pianos mecanicos

De problemen met relaties en creativiteit van een internationale kolonie aan de Costa Brava staan in schrille tegenstelling in hun cynisme met de prille idylle van een jong en (nog) onbedorven stel. De wederwaardigheden van de jet set - ontleend aan een roman van Henri-François Rey - lijken ideaal voor een internationale co-produktie, maar Bardem krijgt geen greep op de taalbarrières en botsende acteerstijlen, zodat de film vooral doet denken aan de episodische Italiaanse vakantiefilms van rond 1960, met alle clichés maar zonder de grappen. De scène waarin de veeleisende Mercouri zich aan de geremde Krüger offreert, slechts gekleed in een bos gladiolen, is één van de klassieke onbedoeld komische momenten uit de filmhistorie.