La roue

De spoorwegingenieur Isif is verliefd op zijn adoptiefdochter Norma en heeft daar schuldgevoelens over. Hij huwelijkt haar uit en doet enkele zelfmoordpogingen. Zijn zoon, Elie, krijgt het aan de stok met Norma's man en beiden sterven. Op z'n oude dag gaat Isif dan toch nog samenwonen met Norma. Van dit flinterdunne verhaaltje weet Abel Gance een intiem poëtisch epos te maken dat vele uren duurt, maar waarvan geen minuut overbodig lijkt. De versnelde montage, die destijds diepe indruk maakte, is nog steeds interessant. Zo wordt bijvoorbeeld een ongeluk zo snel gesneden, dat per instelling maar één beeldje getoond wordt, wat resulteert in een overweldigende climax. De film is een monument van eigenzinnigheid.