Il Tango della gelosia

Een prinses wordt verwaarloosd door haar echtgenoot, wiens aandacht geheel uitgaat naar de paardenfokkerij. Ze prikkelt zijn jaloezie door zichzelf bloemen en liefdesbrieven te sturen en door haar lijfwacht als haar minnaar te laten poseren, waardoor deze last krijgt met zijn eigen vriendin. Deze [KL]society[KLE]-komedie uit de jaren `50 krijgt door zijn gedateerdheid een stoffige charme die parodistisch werkt, zonder dat aandikking nodig is. De toneel-afkomst (met wijdlopige dialoog) blijft duidelijk; de woordgrappen over het zuidelijk dialect van de lagere klassen werken niet buiten Italië, hoewel daarmee in de persoon van Abantantuono op lokaal niveau een nieuwe sterkomiek werd gelanceerd. Vitti, die de film zelf produceerde, wordt te oud voor dit soort dweperige rollen.