Der Tod des Flohzirkusdirektors oder Ottocaro Weiss reformiert seine Firma

Door gebrek aan nieuwe 'artiesten' wil de directeur van een vlooiencircus de pestvlo in zijn theater brengen als vernietiger van alles wat benepen en vernederend is. Hij vindt een maecenas die in de pest juist een drager van de orde en beschermer van de beschaving ziet en in plaats van 'toneel-illusie' een wetenschappelijk experiment laat opvoeren in de hoop op een echte epidemie. Deze politieke allegorie van Koerfer, discipel van Alexander Kluge en ook in diens stijl gemaakt, heeft bij vlagen een te trage nadrukkelijkheid, maar boeit door de inhoud - waarbij vrijheid in de kunst alleen als ontoereikend wordt gesteld - en door de hoofdrol van Simon, die als enige meer dan alleen maar een spreekbuis voor ideeën is.