Metaal en melancholie

De Nederlandse/Peruaanse cineaste Honigmann trok naar haar geboorteland Peru, niet voor een reisverslag maar om in Lima de gewone mens aan het woord te laten. En wie kan beter over land, stad, mensen, economie of politiek praten dan de taxi-chauffeur. De een na de ander komt aan de beurt. In doodgewone woorden, met doodgewone emoties. Een caleidoscoop van een samenleving. De gesprekken (of beter: de monologen) zijn pakkend in hun eenvoud. Of ze nu gaan over een onvergetelijk liefje van één nacht, over de verknochtheid aan een dertig jaar oude auto of over het steeds drukker wordende verkeer, je blijft geboeid kijken. Dit is cinéma-vérité op zijn best. De muzikale achtergrond wordt geleverd door Peruaanse liedjes.