Hatta ishaar akhar

Gaza 1993. Luidsprekers kondigen in een Palestijns vluchtelingenkamp aan dat de avondklok is ingesteld. Deuren slaan dicht, en binnen enkele seconden zijn de straten, die even tevoren nog bruisten van het leven, uitgestorven, op de patrouillerende soldaten na, die moeten toezien op de strikte naleving van het bevel. De bewoners van het kamp kunnen alleen maar wachten op het sein dat ze weer naar buiten mogen. De film volgt een dag uit het leven van een Palestijns gezin, in deze stressvolle tijd waarin er elk moment van alles kan gebeuren. De film beschuldigt niet maar wil tonen hoe mensen leven onder onmenselijke omstandigheden. Masharawi baseerde zijn scenario op persoonlijke ervaringen tijdens een 45 dagen durend uitgaansverbod. Het werd de eerste Palestijnse film die ooit in Israel is gedraaid. Niet helemaal geslaagd, wel vernieuwend en interessant. In beeld gebracht door Klaus Juliusburger. Bekroond met de Gouden Piramide op het Festival van Cairo in 1993. Gedraaid in Widescreen.