Gummo

Gummo was een van de grootste cinemaverrassingen van 1997. De 23-jarige regisseur Korine vertelde in een interview met Stardust dat hij zijn filmdebuut gemaakt had om eindelijk op het scherm te zien wat hij altijd had willen zien maar wat uit geen enkel regisseursbrein ontsproten was. Misschien hebben we hier een soort titelverklaring: Gummo was de Marx brother die nooit een film maakte. Net als de titel Gummo houdt het verhaal van Gummo het midden tussen onzinnig en betekenisvol. Korine huurde voornamelijk amateurs in, maar aan de andere kant ook de vermaarde cameraman Jean-Yves Escoffier (Mauvais sang, Good Will hunting) om een film over white trash-jeugd in een deprimerend dorp op te nemen. Zonder ooit een ware verhaallijn te ontwaren verneemt de kijker over plassen vanaf een viaduct, het doden en verkopen van katten en het aftrekken van pleisters vanaf tepels, om de tijd te doden. Gummo is geniaal, grappig, nieuw, triest, opruiend, wanstaltig en zeker niet naar ieders smaak.