Les glaneurs et la glaneuse

Op haar 72ste voor het eerst gewapend met een handzame digitale camera zonder ballast, trekt Varda door Frankrijk om mensen te volgen en te bevragen die om uiteenlopende redenen oogstresten, overtollig voedsel of afdankspulletjes sprokkelen. Gaandeweg ontstaat zowel een kaleidoscopisch portret van een gecompartimenteerde en overconsumptieve samenleving als een bespiegelende kijk op de waarde, en soms schoonheid, van alledaagse dingen. Filmtitel refereert aan het olieverfdoek Des glaneuses (‘Arenleessters’) uit 1857 van Jean-François Millet; Varda zelf is de glaneuse, sprokkelaarster van beelden en momenten. Vermakelijk vervolg: Deux ans après (2002)