Hundstage

Witte rolluiken, bleke blote lijven, hoge temperaturen, kale nieuwbouwwijken: het zijn de Hundstage (hondendagen) van debuterend regisseur Seidl, gefilmd in de tijdspanne van drie jaar omdat hij zijn amateur-acteurs alleen wilde vastleggen op plakkerig hete dagen. Het werd een unieke eersteling, rauw en onvriendelijk, met mechanische seks in een stille parenclub, met een vrouw die wordt afgestraft met haar hoofd in een toiletpot, met twee gescheiden lieden die beurtelings bloemen leggen bij het bermmonument van hun dochtertje. Een compromisloos werk, zonder uitwegen.