Dernier maquis

Tegelijkertijd archaïsch en hyperactueel zijn: kan een film dat? Ziehier bewijsstuk één. Op een troosteloos industrieterrein in de Parijse banlieue heeft de Algerijnse Mao (Ameur-Zaïmeche) een gammele vrachtwagengarage annex palletbedrijf. Met dubieuze motieven richt hij in een nabij leegstaand pand een geïmproviseerde moskee in en stelt ook maar meteen de bijbehorende imam aan. Dat valt niet bij alle werknemers goed en al snel broeit er iets. Visueel opvallend rood gekleurd filmpamflet legt de onverbloemd linkse linker vinger op diverse zere plekken: islam, arbeidersexploitatie en illegalen.