Documentaire van Gianfranco Rosi.
Recensie
In kamer 164 van een morsig motel bij de Mexicaans-Amerikaanse grens doet een in het zwart geklede beer van een vent een zwarte doek voor zijn hoofd, zodat hij onherkenbaar is. Vervolgens vertelt hij in geuren en kleuren dat hij twintig jaar heeft gewerkt voor een Mexicaanse drugsbaron, hoe hij mensen kidnapte en aan het praten kreeg. Ondertussen maakt hij met een zwarte stift schetsen in een schriftje, bladzijden vol. Veel meer is er niet te zien en toch kruipt het angstaanjagende waagstuk El sicario (‘de lijfwacht’) direct onder je huid.
In de openingsbeelden van El Sicario doet een in het zwart geklede beer van een vent in een smoezelige hotelkamer een zwarte doek voor zijn hoofd, zodat hij onherkenbaar is. Vervolgens verhaalt hij over zijn leven als lijfwacht van een Mexicaanse drugsbaron – tot in de gruwelijkste details.
Veel gebeurt er niet in de documentaire El sicario – Room 164, althans niet in beeld. In kamer 164 van een morsig motel bij de Mexicaans-Amerikaanse grens doet een in het zwart geklede beer van een vent een zwarte doek voor zijn hoofd zodat hij onherkenbaar is. Dan gaat hij zitten en begint hij te vertellen over het leven dat achter hem ligt.
