Films Recensie
Kleine edelstenen
In beeld verschijnt het ene na het andere lezende, bloedmooie meisje. In voice-over mijmert een man met donkerbruine stem: 'Als ik weer ’s op een doodgewone dag dwaal door de stad, met al haar parken, pleinen en plekken waar alle mensen alle mensen tegen kunnen komen, rijst steeds opnieuw dezelfde vraag: waarom lezen mooie meisjes boeken in het openbaar? Waarom niet gewoon thuis, of in bed met een kopje thee? In een tuinstoel of op het balkon?'
