Die Kinder vom Napf

Lange-documentairedebuut van de Zwitserse filmmaakster/schrijfster Alice Schmid (1951), die vier seizoenen lang vijftig boerenkinderen volgt van een plattelandsschool in de Zwitserse bergen. De film schetst een kleurrijke kinderwereld, die in klaterend ‘Schwyzerdütsch’ vertelde verhalen over een schapen verscheurende wolf en het ontstaan van de donder laat bengelen tussen werkelijkheid en magisch-realisme. Schmid combineert bezigheden uit het alledaagse kinderleven met betoverende landschapsshots en een geluidsband die dat landschap haast aanraakbaar maakt. Prachtig, schattig en idyllisch, maar ook een beetje tandeloos.