Zoekresultaten

Duitsers en humor. Dat is bijna net zo moeizaam als Duitsers en Hitler. In de film Er ist wieder da komen beide samen.

Leslye Headland maakte in 2012 haar regiedebuut met Bachelorette, een niet al te succesvolle variant op The Hangover. Met Sleeping with Other People probeert ze, in het verlengde van films als No Strings Attached en Friends with Benefits, de romcom te updaten voor een nieuwe generatie. Met gemengd succes.

In het eerste shot van Ice and the Sky valt een menselijke schaduw over een tapijt van witte, onbevlekte sneeuw. Langzaam breidt de schaduw zich uit als een inktvlek en vult het scherm. Het onheilspellende beeld is het treffende begin van deze documentaire over de invloed van de mens op ons milieu.

Na de met prijzen overladen arthouse-drama's Mar adentro (2004) en Agora (2009) is de nieuwe film van de Spaans-Chileense cineast Alejandro Amenábar even heel wat anders: Regression is een pulpy griezelthriller over een Amerikaans dorp dat in de ban is van een satanische sekte.

'Ik ben dood maar ik heb vrienden' is een tragikomische roadmovie naar het eind van de wereld, vol bebaarde rockers en onverwachte wendingen, die dankzij een geweldige cast uitdraait op een ontroerende ode aan vriendschap.

In de 107 minuten die de Hongaarse film Son of Saul duurt wordt maar een keer of negentig van de ene naar de andere scène gesneden. Elk shot duurt gemiddeld dus langer dan een minuut. Dat suggereert een trage, contemplatieve film, maar Son of Saul, het indrukwekkende debuut van de 38-jarige László Nemes, is allesbehalve traag en contemplatief.

In The Ten Commandments werd God nog gewoon door een brandende struik gespeeld. Morgan Freeman deed het in Bruce Almighty al wat radicaler door zwart te zijn, al was Hij nog steeds een oude man met een grijze baard. Alanis Morissette, en waarom ook niet, speelde God in Dogma met een bloemetje in haar haar.

Joel Edgerton heeft het maar druk. Was hij pas nog te zien in Black Mass en Life, nu debuteert hij met een zelfgeschreven psychologische thriller waarin hij ook nog een van de hoofdrollen speelt.

The Hunger Games zijn afgelopen. Na twee delen vol bloederige spelen en een deel vol gehuil en diepzinnig gestaar (én een zingende Katniss) zijn we aangekomen bij de laatste aflevering van de serie.

Les cowboys, het regiedebuut van Jacques Audiards vaste scenarioschrijver Thomas Bidegain, gaat inderdaad over cowboys. Alleen zijn het geen echte. De cowboys zijn de blanke westerlingen. De indianen zijn de moslims.

Na een sterke start (Iron Man, 2008) en een wat minder enthousiast ontvangen, maar degelijk tweede deel (Iron Man 2, 2010), is superheld Iron Man toe aan zijn derde soloavontuur. 'Geen politiek, gewoon goeie ouderwetse wraak,' zo vat hij de uitgezette koers voor deze episode treffend samen.

Kid, de nieuwe film van de Vlaamse filmmaakster Fien Troch, gaat over twee broertjes die met hun moeder naar de boerderij van oom en tante gaan. Om iets te ontvluchten?

Stockholm, halverwege de jaren zeventig. Terwijl politici praten over de verdere liberalisering van de wetgeving met betrekking tot incest, pedofilie en verkrachting ('verkrachting is alleen nog maar strafbaar als de dader meedogenloos was') belandt de veertienjarige Iris in een opvangtehuis. Daar ontmoet het tikje onhandelbare, met weinig gevoel van eigenwaarde behepte meisje de even mooie, even jonge Sonja, die haar in contact brengt met Dagmar Glans, een hoerenmadam met klanten in de hoogste kringen.

Het is van dik hout planken zagen in deze tamme en bloedeloze verfilming van Pascal Merciers gelijknamige bestseller door de Deense veteraanregisseur Bille August.

Arme Suzanne Simonin. De zestienjarige Française wordt anno 1763 gedwongen het klooster in te gaan omdat haar oudere zussen al zijn uitgehuwelijkt en het potje voor bruidsschatten is uitgeput.

Het hoogtepunt van Rama Burshteins Fill the Void – de Israëlische inzending voor de Oscars eerder dit jaar – is een scène die zo goed als niets met de plot te maken heeft.

Een klungelig schilderijtje van een huis met bloeiende bomen ervoor. Een gettoblaster met een stapeltje cd's ernaast. Een eenzaam koffiekopje op het aanrecht. Een speelgoedautootje dat op zijn kant op een houten kastje ligt naast een ordner die uitpuilt van de rekeningen. Met slechts vier trefzeker gekozen beelden wordt nog voor de begintitels de biotoop geschetst van het hoofdpersonage Kid. De beelden blijven seconden lang staan, de camera beweegt niet. Zeurende elektronische muziek versterkt de immens treurige sfeer.

Dat regisseur Joseph Kosinski het pompeuze niet schuwt was al te zien in zijn debuut TRON: Legacy (2010), maar in Oblivion voert hij zijn spektakelcinema – met dank aan de gierende soundtrack van M83's Anthony Gonzalez – op tot het ridicule. Alsof er constant iemand in je oor staat te schreeuwen hoe spannend en fantastisch het allemaal wel niet is.