10804 resultaten
'God stuurde zijn enige zoon op een zelfmoordmissie, maar de mensen vinden hem leuk omdat hij bomen heeft gemaakt.' Zomaar een opmerking van Apple-oprichter Steve Jobs in de gelijknamige film van regisseur Danny Boyle.
Waarom moeten acteurs in biopics toch altijd zo precies mogelijk lijken op de historische figuren die ze spelen? Iedereen weet toch dat ze het niet zijn. Een beetje lijken moet natuurlijk wel, maar meestal leiden al die namaakneuzen (Foxcatcher, The Hours, Behind the Candelabra, etc.) alleen maar af.
Je moet het maar durven, je film openen met een zeven minuten durende scène waarin amper gesneden wordt en een gevangene het misbruik van een achtjarige jongen bekent. Haast terloops doet de pedofiel verslag van zijn misdaad, die tien jaar eerder eindigde met de dood van het jochie. Regisseur François Delisle durft het en gebruikt het moment als startpunt van een schrijnende reis door de levens van de achtergebleven familie.
En zo wordt het stokje weer doorgegeven. Vader Arturo Ripstein leerde het filmvak als regieassistent van de grote Luis Buñuel (bij diens El ángel exterminador in 1962), en zal ongetwijfeld zoon Gabriel advies hebben gegeven bij diens regiedebuut 600 Miles, dat begin dit jaar in Berlijn in première ging. 600 Miles is namelijk een heel volwassen film geworden. In alles subtiel en gedoseerd.
Een kat-en-muisspel tussen twee helderzienden, zoiets werd al eens opgevoerd in een van de beste afleveringen van The X-Files (Clyde Bruckman's Final Repose), en nu kruisen ook Anthony Hopkins en Colin Farrell de paranormale degens.
Met Steve Jobs, een biopic over de Apple-oprichter aan de hand van drie veelzeggende momenten uit diens carrière, bewijst scenarioschrijver Aaron Sorkin (1961) opnieuw zijn ongeëvenaarde talent. Een portret van Sorkin – aan de hand van drie veelzeggende momenten uit zijn carrière.
Master of None, begin deze maand uitgekomen bij Netflix, is goed, heel goed. Misschien wel te goed.
Het begint, zoals alles, met een stuk steen. Zo'n beetje ter grootte van een kleine metropool, die recht op de aarde af gaat. Ah, denk je, het einde van de dinosaurussen. Maar nee, de dino's kijken op en zien de meteoor voorbijvliegen.
Les cowboys, het regiedebuut van Jacques Audiards vaste scenarioschrijver Thomas Bidegain, gaat inderdaad over cowboys. Alleen zijn het geen echte. De cowboys zijn de blanke westerlingen. De indianen zijn de moslims.
Duitsers en humor. Dat is bijna net zo moeizaam als Duitsers en Hitler. In de film Er ist wieder da komen beide samen.
De Chileense regisseur Pablo Larraín (No, Tony Manero, Post mortem) ontdekte dat er van Chili tot Zwitserland priesters verstopt zitten in kerkelijke rusthuizen om te ontkomen aan de aardse rechtsgang. Ze zijn schuldig aan vergrijpen als kindermisbruik, het stelen van kinderen van ongehuwde moeders en het in de doofpot stoppen van misdaden door het leger onder het regime van Pinochet.
De regisseurscarrière van actrice Angelina Jolie komt maar moeizaam van de grond. Debuut In the Land of Blood and Honey (2011), een potsierlijke liefdesgeschiedenis tegen de achtergrond van de Joegoslavische Burgeroorlog, werd door critici finaal afgekraakt. En ook het ambitieuze WO II-drama Unbroken (2014) maakte weinig indruk.
De ingrediënten van het chef-kokdrama Burnt mogen er zijn. De hoofdrollen worden gespeeld door Bradley Cooper en Sienna Miller, belangrijke bijrollen door Omar Sy, Daniel Brühl en Emma Thompson, en ook duiken Uma Thurman en Alicia Vikander nog even op in veredelde cameo's.
Voor een filmmaker die uitentreuren is bekritiseerd om zijn gebrek aan fijnzinnigheid en overdaad aan sentiment, komt Steven Spielberg na Lincoln (2012) opnieuw met een verrassend genuanceerde, sober vertelde geschiedenisles.
Les cowboys van Thomas Bidegain is een moderne western. Over een vader die zijn dochter zoekt, net als John Wayne en zijn nichtje in The Searchers (1956).
Superhelden-noir. Het klinkt tegenstrijdig (en als een fantastisch Scrabblewoord), maar het is eigenlijk de beste manier om een serie als Jessica Jones (vanaf vandaag op Netflix te zien) te beschrijven. Heldendom op straatniveau.
Een film over de recente rellen in de Amerikaanse staat Maryland? Klinkt interessant. Maar nee, de Franse thriller Maryland blijkt vernoemd naar een villa aan de Zuid-Franse kust, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. In de VS kreeg de film om verwarring te voorkomen maar een andere titel: Disorder.
The Hunger Games zijn afgelopen. Na twee delen vol bloederige spelen en een deel vol gehuil en diepzinnig gestaar (én een zingende Katniss) zijn we aangekomen bij de laatste aflevering van de serie.
10804 resultaten