Zoekresultaten

Als er een vuilnisbelt voor afgedankte sciencefictionclichés bestaat, dan is Jupiter Ascending daar bij elkaar gescharreld door iemand met een psychotisch delirium en een overdosis LSD. Wat de comeback van Matrix-bedenkers Andy en Lana (voorheen Larry) Wachowski had moeten zijn, zou wel eens hun ondergang kunnen worden. Al ziet de film er nog zo goed uit.

De zesjarige Saoirse heeft ronde, donkere ogen, zwarte haren, een schattig wipneusje en een vrolijke blos op haar wangen. Praten kan of doet ze niet. Met haar grote, blonde broer Ben, de hond en hun vader woont ze in een vuurtoren op een eilandje waar de tijd is stil blijven staan.

Tot op heden stond het psychedelische werk van de Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon te boek als onverfilmbaar. En daar is best iets bij voor te stellen, als je de verfilming ziet van Inherent Vice – volgens regisseur Paul Thomas Anderson toch Pynchons meest toegankelijke boek.

In het Oekraïense The Tribe communiceren alle personages via gebarentaal, zonder dat hun gesprekken ondertiteld worden. Een ode aan de stomme cinema, aldus debuterend regisseur Miroslav Slaboshpitsky, maar dan wel in de vorm van een grimmige arthouse-thriller.

In de openingssequentie van Dos disparos (twee schoten) danst Mariano in een disco. De manier waarop hij dat doet, heeft iets explosiefs: met gebalde vuisten, armen gesloten voor zijn lijf, soms half open in de lucht naast zich, zijn ogen neergeslagen.

Jack snapt er niks van. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om een broertje te maken? Zeker niet als je twee moeders hebt. Nou, leggen die twee aarzelend uit, dan heb je willies nodig. Heel kleine dingen die alleen mannen hebben. En die moeten ze dan in de buik van een vrouw stoppen.

Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) groeide op met de kunst van Margaret Keane aan de muren van het ouderlijk huis. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat hij een fascinatie ontwikkelde voor het kitscherige werk, dat bevolkt wordt door trieste kindjes met spookachtig grote ogen.

Regisseur Paul Thomas Anderson (Magnolia, The Master) vroeg zich lang af of hij het wel moest doen: een roman verfilmen van Thomas Pynchon, wiens werk decennialang bekendstond als onverfilmbaar. Maar uiteindelijk kon hij Inherent Vice domweg niet weerstaan.

Acteur Joaquin Phoenix kwam naar Parijs om te praten over zijn hoofdrol in Paul Thomas Andersons nieuwe film Inherent Vice. Omdat hij daar nu eenmaal contractueel toe verplicht was.

De bezoekers van de 44e editie van het International Film Festival Rotterdam hebben het Nieuw-Zeelandse drama The Dark Horse van James Napier Robertson uitgeroepen tot beste film van het festival. Door films te waarderen met een cijfer konden bezoekers kenbaar maken welke producties zij het hoogst waardeerden.

In de Telefilm Het mooiste wat er is volgen we Sam en Do. En krijgen we een kijkje in het leven van twee jonge mensen die door het krijgen van een kind ver van elkaar af komen te staan.

Vrijdagavond zijn op het International Film Festival Rotterdam diverse prijzen uitgereikt. De Hivos Tiger Awards, de belangrijkste prijzen van het festival, voor makers die hun debuut of tweede speelfilm hebben gemaakt, gingen naar drie films uit Cuba, Thailand en Peru.

Deze week herdenkt men op televisie en andere plekken de bevrijding van Auschwitz, nu zeventig jaar geleden. De verschrikkingen van de Holocaust laten zich nog altijd moeilijk vertalen naar het kleine scherm.

Welke films maken de tongen los op het IFFR 2015? In deze serie lichten we een aantal opvallende producties uit. Met commentaar van de maker. Vandaag: Ik ben Alice, een opmerkelijke documentaire over een zorgrobot.

De Gouden Kalveren voor Nederlandse speelfilms en lange documentaires zullen voortaan worden toegekend door een breed veld van vakgenoten. De overgang naar dit internationaal gebruikelijke Academy-systeem zal al tijdens het Nederlands Film Festival van 2015 resulteren in een uitreiking nieuwe stijl.

Welke films maken de tongen los op het IFFR 2015? In deze serie lichten we een aantal opvallende producties uit. Met commentaar van de maker. Vandaag: de festivalhit Girlhood, over een groep meiden in een banlieue.

In Water Lilies (2007) raakte een vijftienjarig meisje in de ban van de elegante meiden in het plaatselijke zwemteam. In Tomboy (2011) deed een tienjarig meisje alsof ze een jongen was. En nu is er Girlhood, de derde film van Céline Sciamma: weer een coming of age-film over een heel gewone Franse pubermeid.

Op de poster van Into the Woods staat Meryl Streep als een blauwharige heks die zich tussen takkenbossen verschuilt. Niet gek, want zij is het beste dat de film – die zich overwegend in een sprookjesbos afspeelt – te bieden heeft: overal waar zij komt betovert ze, met haar spel. Ze kreeg er dan ook een Oscarnominatie voor.